Δεν περίμενα την αναμέτρηση απέναντι στην Manchester United, για να διαπιστώσω ότι η Liverpool φέτος “άλλαξε χαρακτήρα”. Η νοοτροπία που απέκτησε το σύνολο του Jurgen Klopp δεν περιορίζεται μόνο στην άρνησή της να χάσει.

Τί κι αν επικράτησε επί της χειρότερης -βαθμολογικά- Manchester United που ίσως έχουμε δει τα τελευταία 25 περίπου έτη; Οι μονάδες της μεγάλης αντιπάλου εξακολουθούν να είναι top-class και σίγουρα αυτή η θέση τους στη βαθμολογία δεν αντιστοιχεί στην ποιότητά τους. Δεν είμαι όμως ο αρμόδιος να λύσω τα προβλήματά τους, αλλά οι Jose Mourinho και Ed Woodward. Η αξία του ηττημένου δίνει μεγαλύτερο κύρος στο θριαμβευτή. Και η Liverpool χθες, όχι μόνο κυρίευσε αλλά διέσυρε τον “αιώνιο” και, βάσει τελικών προσπαθειών, το 3-1 είναι άκρως κολακευτικό.

Πέντε χρόνια "φαγούρα" ήταν πολλά
Πέντε χρόνια “φαγούρα” ήταν πολλά

Game Changers

Για τους Reds του Merseyside, αυτή η αναμέτρηση έδωσε περισσότερα από τρεις βαθμούς. Ξεκινώντας από το βασικό χαρακτηριστικό, που έχει να κάνει με τις μονάδες που βρίσκονται στον πάγκο, επιβεβαιώθηκε για ακόμη μια φορά η παρουσία ισχυρών “game changers”. Ο Xherdan Shaqiri εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο και έπειτα από λίγα λεπτά έδωσε εκ νέου το προβάδισμα στην ομάδα, ενώ με το δεύτερο προσωπικό του γκολ και τρίτο για την Liverpool, σφράγισε τη νίκη, σε ένα ματς που -βάσει τελικών- έχουμε να δούμε από την επίσκεψη της συμπολίτισσας Everton, πριν από 3 σεζόν.

O Shaqiri σκοράρει για την Liverpool απέναντι στην Manchester United
O Shaqiri σκοράρει για την Liverpool απέναντι στην Manchester United

Δεν είναι όμως μόνο η πρώτη φορά που η ομάδα βρίσκει λύσεις από τον πάγκο, καθώς ο Daniel Sturridge έχει προσφέρει ένα χρυσό βαθμό στο Stamford Bridge, περνώντας ως αλλαγή. Αν και δε γνωρίζω κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί “game changer διαρκείας”, στην άτυπη λίστα των αποτελεσμάτων που κρίθηκαν από τον πάγκο, ο Divock Origi με το “buzzer beater” του απέναντι στην Everton πριν μερικές εβδομάδες, έδωσε άλλους δύο χαμένους φαινομενικά βαθμούς, με την κεφαλιά στην εκπνοή.

Ένα ακόμα παιχνίδι που δόθηκε λύση από τον πάγκο, είναι αυτό απέναντι στην Burney. Στο 54ο λεπτό, η γηπεδούχος προηγείται, ο James Milner ισοφαρίζει και κάπου εκεί ο Klopp κοιτάζει προς τον πάγκο. Moreno και Origi δίνουν τη θέση τους σε Salah και Bobby αντίστοιχα, με τον τελευταίο να σκοράρει τρία λεπτά αργότερα.

Ο τελικός της 26ης Μαΐου βρήκε τον Klopp να προβληματίζεται για την αναγκαστική αλλαγή του Salah. Αποτέλεσμα; Να εισέλθει ο -επί μήνες- απών Adam Lallana, δείγμα του ελλιπούς ρόστερ. Η πρώτη μεγάλη διαφορά της περσινής -αλλά και των προηγούμενων γενικότερα- σεζόν με τη φετινή, είναι γεγονός.

Άμυνα που σπάει ρεκόρ και κόκαλα

Φράσεις όπως “άμυνα Liverpool”, “κλασικό γκολ Liverpool”, “η Liverpool δέχεται ένα -ακόμη- αστείο γκολ” ήταν συνηθισμένες τα προηγούμενα χρόνια.

Με την έλευση του Virgil Van Dijk, οι Reds φάνηκε να λύνουν το πρόβλημα της αμυντικής τους λειτουργίας. Μέχρι τον τελικό στο Κίεβο, εκεί όπου φάνηκε πως το ποσό-ρεκόρ για την έλευση του Ολλανδού, κάθε άλλο παρά ήταν αρκετό.

Clyne, από την αφάνεια στην επιφάνεια απέναντι στον Rashford
Clyne, από την αφάνεια στην επιφάνεια απέναντι στον Rashford

Η Liverpool “σπάει”, έστω και προσωρινά, το ρεκόρ μεταγραφής τερματοφύλακα και φέρνει τον Alisson Becker από την Roma, προσφέροντας στην άμυνα και γενικότερα στην ομάδα, τη σιγουριά που μπορεί να χαρίσει απλόχερα ένας top-class γκολκίπερ.

Με 7 γκολ παθητικό σε 17 αγώνες και μάλιστα το ένα από ένα τραγικό λάθος λόγω εκτεταμένης αυτοπεποίθησης από τον Alisson Becker, συν το δεύτερο από ένα -περισσότερο- “πούλημα” της μπάλας και λιγότερο κακής αντίδρασης, μόνο ευχαριστημένος μπορεί να νιώθει ο οπαδός των Reds.

Αποτελέσματα με “κακό” ποδόσφαιρο

Πριν παρεξηγηθεί η λέξη “κακό”, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι τη χρησιμοποιώ όπως πολλοί στην καθομιλουμένη για τη φετινή Liverpool, μέχρι το ματς με την PSG και μέχρι το πρώτο γκολ που δέχτηκε στο εκτός έδρας ματς με την Burnley, εκεί όπου φάνηκε να “γυρίζει ο διακόπτης” και αρχίσαμε να βλέπουμε ξανά την περσινή ομαδάρα, που είδαμε από τον Δεκέμβρη και μετά.

Η περσινή Liverpool, μέχρι τα Χριστούγεννα είχε πραγματοποιήσει εμφανίσεις που ήταν κυρίως ή του ύψους, ή του βάθους. Μιλώντας καθαρά για συνδυασμό απόδοσης και αποτελέσματος, η περσινή Liverpool δεν κέρδισε κανένα ματς, όντας κακή, πλην αυτού με την Crystal Palace στο Anfield. Όλα τα υπόλοιπα, είτε τα έχασε, δύο εκ των οποίων με βαρύ σκορ όπως στο Etihad και το Wembley με την Manchester City και την Tottenham αντίστοιχα, είτε απλά ήρθε ισόπαλη.

Η φετινή Liverpool κερδίζει ακόμα κι όταν δεν το αξίζει βάσει της εικόνας του αγώνα, ή, για να είμαστε πιο σωστοί, δε χάνει.

Αποτελέσματα με ομάδες που παίζουν “κλειστά”

Χαρακτηριστική παθογένεια της Liverpool όλα αυτά τα χρόνια, είναι η αδυναμία διάσπασης αμυνών απέναντι στους “μικρούς”.

Η φετινή Liverpool έχει καταφέρει, χωρίς να παίξει σπουδαίο ποδόσφαιρο, μερικές φορές χωρίς να παίξει έστω απλά καλό ποδόσφαιρο, να πάρει αποτελέσματα απέναντι σε τέτοιες άμυνες.

Το τελευταίο ματς απέναντι στην Manchester United είναι ένα ακόμη δείγμα της νοοτροπίας και της δυναμικής που διαθέτει πλέον αυτή η ομάδα, θυμίζοντας την περσινή Liverpool επιθετικά στο κατάλληλο σημείο της σεζόν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ομάδα μετρά μηδέν γκέλες απέναντι στους “μικρούς”, την ώρα που η -εκνευριστικά- “χιλιοτραγουδισμένη” Manchester City έχει μια ισοπαλία με την Wolves εκτός έδρας, συν την ήττα στο Stamford Bridge, εκεί που η Liverpool απέσπασε το βαθμό της ισοπαλίας.

Το ματς ορόσημο της -νέας- Liverpool του Klopp

Η Liverpool πραγματοποιεί το καλύτερο ξεκίνημα της ιστορίας της, διαλύοντας το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο, βαθμολογικά, αμυντικά, ατομικά ως προς τους παίκτες κοκ.

Η διαχείριση της ήττας είναι το παν στο ποδόσφαιρο και ο Klopp διαχειρίστηκε άψογα το χαμένο τελικό του Champions League, αντικαθιστώντας τον Loris Karius με τον Alisson Becker, φέρνοντας ένα 6άρι μετά από περίπου 10 χρόνια, αγοράζοντας ένα μέσο ο οποίος είναι πολυθεσίτης και μπορεί να προσφέρει ως επιτελικός μέσος αλλά και ως εξτρέμ, συν τον Naby Keita που είχε αγοράσει από το περασμένο καλοκαίρι.

Μια φάση που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα, αλλά ίσως ξεχαστεί γρήγορα
Μια φάση που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα, αλλά ίσως ξεχαστεί γρήγορα

Όλα όσα δεν είχε η Liverpool εκείνο το βράδυ, τα απέκτησε το περασμένο καλοκαίρι και περίπου 7 μήνες από τότε, απολαμβάνει αήττητη τη μοναξιά της κορυφής στην Premier League.

Η ευθύνη των αλλαγών ανήκει αποκλειστικά στον…

Jurger Klopp! Ο Γερμανός τεχνικός αποδεικνύει ότι οι ομάδες δεν αγοράζονται αλλά “χτίζονται”, αν κρίνει κανείς τις δύο μεταγραφές των Xherdan Shaqiri και Andrew Robertson, αλλά επίσης αντιλήφθηκε ότι χρειάζεται να επενδύσεις για να βελτιωθείς.

Το τελευταίο ρεκόρ του Klopp και της ομάδας…

είναι αυτό που έσπασε φέτος για τις μεταγραφές. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η Liverpool σχεδόν σπατάλησε 200 εκ. ευρώ για τις τέσσερις φετινές μεταγραφές, ενώ αν υπολογίσουμε από το περσινό καλοκαίρι, τις αφίξεις Van Dijk, Salah, Robertson και Oxlade-Chamberlain, το ποσό που δόθηκε εντός 12 μηνών δείχνει πολλά για την βελτίωση της ομάδας.

ΕΝΑ -ΕΠΙΕΙΚΩΣ- ΗΛΙΘΙΟ ΓΚΟΛ απο μια ακομα πιο ηλιθια “ασιστ”, απο αυτα που αποκαλουμε “ΓΚΟΛ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ”, ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΕΛΝΕΙ ΞΑΝΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ, ΣΤΗΝ ΕΛΙΤ