Η σεζόν 2018/2019 τελείωσε πριν μία βδομάδα περίπου για την Liverpool και ο απολογισμός κρίνεται πέρα για πέρα θετικός. Ο πολυπόθητος τίτλος της Premier League δυστυχώς δεν ήρθε, κρίθηκε «στο νήμα» και κυριολεκτικά στις λεπτομέρειες, όμως η σύλλεξη των 97 βαθμών στο πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα του πλανήτη σε συνδυασμό με την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου του Champions League αφήνουν μία πολύ θετική και γεμάτη αισιοδοξία αύρα στον σύλλογο.

Η ουσία είναι ότι «το ρόδι έσπασε» που λένε. Ο πρώτος τίτλος επί εποχής Jurgen Klopp ήρθε μετά από πάρα πολύ κόπο, ιδρώτα, επανειλημμένες προσπάθειες και μαθήματα που η ομάδα πήρε με τους πιο σκληρούς τρόπους τα τελευταία χρόνια. Αλλά αγαθά κόποις κτώνται έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και αυτό ισχύει πολύ στην περίπτωση της ομάδας που έχτισε ο αγαπημένος μας Γερμανός. Να δούμε, όμως, λίγο πιο αναλυτικά και με μία καλύτερη ματιά τα πεπραγμένα των «Reds» την σεζόν που μόλις μας πέρασε.

ΣΤΟ «ΚΥΝΗΓΙ» ΤΗΣ PREMIER LEAGUE ΕΞ ΑΡΧΗΣ

Η Liverpool έδειξε από την πρώτη κιόλας αγωνιστική του πρωταθλήματος, τον περσινό Αύγουστο, ότι θα μπει στην μάχη για τον τίτλο του πρωταθλητή Αγγλίας. Οι εμφανίσεις της δεν ήταν εντυπωσιακές, αλλά ήταν ώριμες, κυνικές, ελεγχόμενες και πάνω απ’ όλα έβγαζαν αυτήν την νοοτροπία πρωταθλητή – νικητή που τόσα χρόνια είχαμε να δούμε. Πέρασε μία δεκαετία (από την σεζόν 2008/2009) μέχρι να δούμε ξανά την Liverpool να διεκδικεί το πρωτάθλημα από την αρχή και με αξιώσεις και να μην είναι απλά ένα “πυροτέχνημα” που στηριζόταν σε μονάδες (2013/2014).

Κύριος και μεγαλύτερος παράγοντας της εξέλιξης αυτής δεν ήταν άλλος από τον Klopp. Η επανάστασή του άρχισε τον Οκτώβριο του 2015 που ήρθε στον σύλλογο, απλά τότε λίγοι το κατάλαβαν. Οι «Κόκκινοι», λοιπόν, κατάφεραν να μαζέψουν στην περασμένη Premier league 97 ολόκληρους βαθμούς. Αδιανόητο αν σκεφτεί κανείς για πόσο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα μιλάμε. Ακόμα κι έτσι, δεν κατάφεραν να περάσουν πρώτοι την «γραμμή τερματισμου». Κάτι η μία και μοναδική ήττα απέναντι στην City, κάτι οι δύο ισοπαλίες με Leicester και West Ham ή με Everton και Manchester United αποδείχθηκαν αρκετά λάθη (όσο θα μπορούσε κάποιος να τα καταλογίσει σε αυτήν την ομάδα) για να δώσουν το πάτημα στην City να συλλέξει 98 βαθμούς.

Ο “Normal One” που ξαναέβαλε την Liverpool στο παιχνίδι διεκδικήσεως τίτλων.

Όταν μικρές μικρές λεπτομέρειες (βλέπε το 1,1 cm για το οποίο δεν άνοιξε η Liverpool το σκορ στο Etihad) κρίνουν έναν τόσο μεγάλο τίτλο καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη, χορταστική και απολαυστική ήταν η μάχη που είδαμε στην Αγγλία φέτος, ειδικά για τους ουδέτερους φιλάθλους. Για εμάς, τους οπαδούς των «Reds», μπορεί να ήταν οδυνηρό, ότι χάθηκε ο πιο πολυπόθητος τίτλος μετά από μία – σχεδόν – αψεγάδιαστη σεζόν, αλλά αυτό δείχνει από μόνο του πόσο πολύ ποιοτικός και εξίσου αψεγάδιαστος ήταν ο αντίπαλός μας. Στην μεγαλύτερη μερίδα των οπαδών της Liverpool κυριάρχησε το συναίσθημα της υπερηφάνιας για την προσπάθεια και την ατελείωτη πνευματική και σωματική κούραση που κατέθεσαν οι παίκτες, ώστε να παρουσιαστεί η ομάδα τόσο ανταγωνιστική απέναντι σε μία τέλεια ποδοσφαιρική «μηχανή» όπως είναι η Man City.

Ασφαλώς, δεν έλειψαν η απογοήτευση, οι στεναχώριες και αυτό το «Γιατί;», αλλά το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι ένα χειροκρότημα και ένα μπράβο σε μία πανάξια αντίπαλο και ένα ακόμα μεγαλύτερο χειροκρότημα στα δικά μας παιδιά που σε κάθε παιχνίδι από τα 38 έδωσαν το 100% και παραπάνω. Παράπονο ως οπαδός είναι πολύ δύσκολο να έχεις από μία ομάδα που σε 38 δύσκολους αγώνες μάζεψε 97 βαθμούς, ακόμα κι αν θεωρείς ότι υπήρχαν παιχνίδια που η Liverpool έπρεπε να τα πάει καλύτερα. Το τέλειο στην Premier League δεν υπάρχει κι ούτε θα υπάρξει. Το άγγιξαν λίγες ομάδες στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου αλλά καμία δεν το αγκάλιασε.

Στόχος της Liverpool και του Klopp για την νέα σεζόν πρέπει μεταξύ άλλων να είναι και το πρωτάθλημα. Όπως προείπα, αυτή η Liverpool μόνο ομάδα της μίας χρονιάς δεν είναι. Από τον Αύγουστο, και με λίγες κινήσεις για να γεμίσει κι άλλο ποιότητα το ρόστερ, οι «Κόκκινοι» του Merseyside θα διεκδικούν και πάλι εξ αρχής το πρωτάθλημα. Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον αυτή τη φορά, το τέλος να είναι αίσιο για εμάς και η δόξα γεγονός.

ΜΙΚΡΟ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΓΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΕΛΛΩΝ

Ό,τι λέει ο τίτλος της ενότητας σε συνδυασμό με αρκετά άτυχες κληρώσεις σε Carabao Cup και F.A. Cup έφεραν τον πολύ πρόωρο αποκλεισμό της Liverpool από τα δύο εγχώρια κύπελλα. Τον περσινό Σεπτέμβρη οι «Reds» κληρώθηκαν με την Chelsea στο Anfield για το Carabao Cup. Η Liverpool έπαιξε όσο καλύτερα μπορούσε εκείνο το βράδυ, αλλά λίγο οι ανέτοιμοι τότε Fabinho και Keita, λίγο η ανομοιογένεια που υπήρχε μεταξύ παικτών (ειδικά στην άμυνα) και λίγο η ποιότητα του Eden Hazard έφεραν έναν αποκλεισμό που ναι μεν ήταν ολίγον άδικος βάσει παιχνιδιού και ευκαιριών, αλλά από την άλλη δεν μας πλήγωσε τόσο, τουλάχιστον την μεγαλύτερη μερίδα του φίλαθλου κοινού.

Στο F.A. Cup η ιστόρια ήταν παρόμοια, αλλά και διαφορετική ταυτόχρονα. Η ομάδα κληρώθηκε με την εξαιρετική Wolves για να παίξει τον τρίτο γύρο του F.A. Cup στο Molineux. Από την μία, η ομάδα του Nuno Espirito Santo παρατάχθηκε με βασικούς και από την άλλη ο Klopp και οι παίκτες είχαν ανάγκη από rotation βγαίνοντας από μία περίοδο γεμάτη ένταση και συνεχόμενα παιχνίδια. Ήταν η μέρα που όλοι οι οπαδοί συνειδητοποιήσαμε για τα καλά πως η Liverpool δεν έχει ακόμα «δεύτερη 11αδα» για να κυνηγήσει την διάκριση στα κύπελλα. Αυτό σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς εκείνο τον καιρό μας έκανε να δούμε βασικούς παιδιά από τις ακαδημίες και παίκτες όπως ο Moreno και ο Mignolet που τους έλειπε πάρα πολύ ο αγωνιστικός ρυθμός και, ίσως, η ποιότητα σε μερικές στιγμές. Ο αποκλεισμός από το F.A. Cup έφερε λίγη γκρίνια στην τάξη των οπαδών, καθώς η διοργάνωση εκτιμάται αρκετά από τον φίλαθλο κόσμο και δεν πρέπει να «σνομπάρεται», ωστόσο η ομάδα δεν επηρεάστηκε καθόλου και συνέχισε την ασταμάτητη πορεία της στο πρωτάθλημα.

Ο αποκλεισμός και από το FA Cup ήταν η αιτία γκρίνιας ανάμεσα στους οπαδούς.

Η απαίτηση ως προς τα κύπελλα λογικά θα αλλάξει με την ερχόμενη σεζόν, αφού αναμένεται μέσα στο καλοκαίρι ο Klopp και η διοίκηση να φέρουν ποιότητα και ποσότητα για τον πάγκο της ομάδας. Το πρώτο υπάρχει ήδη, αλλά το δεύτερο είναι ο μοναδικός τομέας που η Liverpool αυτή τη στιγμή χρειάζεται βελτίωση.

ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ!

Δεν είναι λάθος να πει κανείς και να παραδεχτεί, πως το Champions League βρίσκεται στο «αίμα» της Liverpool, βρίσκεται στο DNA της και αυτό είναι κάτι που μένει ανεξίτηλο στον χρόνο. Αποδείχτηκε περίτρανα και φέτος, αφού η «αρμάδα» του Jurgen Klopp βρέθηκε και πάλι στον τελικό του Champions League. Η διαφορά είναι πως φέτος το έκανε με έναν πιο περιπετειώδες τρόπο, τόσο στον όμιλό της που τα χρειάστηκε μέχρι και την τελευταία αγωνιστική στο 90+ με έναν φανταστικό Alisson Becker, όσο και στα ημιτελικά απέναντι στην Barcelona του Lionel Messi.

Ήταν φανερό από τις αρχές της σεζόν, ότι η Liverpool θα χρησιμοποιήσει τις εμπειρίες και τις παραστάσεις της από την προηγούμενη σεζόν σαν «οδηγό» για να προχωρήσει στην διοργάνωση. Έτσι κι έκανε, ακόμα κι αν χρειάστηκε να κινδυνέψει αρκετά να αποκλειστεί από τους ομίλους αφού μέτρησε σε τρία εκτός έδρας παιχνίδια ισάριθμες ήττες. Ο «νόμος» του Anfield, όμως, δεν επέτρεψε τον αποκλεισμό της, αφού με το γκολ του Salah, με την σεμιναριακή άμυνα των Van Dijk και Matip και την εξ επαφής απόκρουση του Alisson στο 90+ στο πλασάρισμα του Milik κατάφερε, έστω και δύσκολα, να βρεθεί στους «16» της διοργάνωσης.

Εκεί ήρθε η πρόκληση της Bayern Munich. Μετά από ένα κλειστό και παράξενο πρώτο παιχνίδι στο Anfield να λήγει 0-0 (με απόντα τον Van Dijk) το δεύτερο παιχνίδι στο Μόναχο αποδείχθηκε απλή υπόθεση με τους «Reds» να φεύγουν από μία μαχητική έδρα ως νικητές με σκορ 1-3 αντιμετωπίζοντας πολύ λίγες δυσκολίες. Η ισορροπία και ο έλεγχος στον ρυθμό του παιχνδιού που είχε βρει η Liverpool σε εκείνο το ματς ήταν το «κλειδί», ώστε να έρθει η νίκη όμορφα και απλά.

Στους «8» βρέθηκε στον δρόμο μας η γνώριμη F.C. Porto. Δίχως να ανησυχήσει ή να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα η Liverpool πέρασε «καθαρά» με τα 2-0 και 1-4 σε Anfield και Dragao αντίστοιχα. Επόμενη και τελευταία πρόκληση για την ομάδα του Merseyside, η Barcelona και ο Messi. Όλοι πίστεψαν ότι το 3-0 στο Camp Nou δεν άφηνε περιθώρια και ελπίδες στους «Reds» για να τα γυρίσουν όλα “τούμπα”. Αλλά το Anfield και το Kop είχαν άλλη άποψη. Ο Jurgen Klopp και οι παίκτες είχαν άλλη άποψη. Απόντες ήταν εκείνο το βράδυ οι βασικοί και αναντικατάστατοι Firmino και Salah. Αλλά τι σημασία είχε; Ήταν από εκείνες τις νύχτες στο Anfield που όποιος κι αν έμπαινε ως αντίπαλος το παιχνίδι θα είχε την ίδια κατάληξη. Που δεν έχει σημασία αν σε λένε Messi και Barcelona, αλλά το μόνο που έχει σημασία είναι η πινακίδα του «THIS IS ANFIELD». Που παίκτες, όπως ο Divock Origi, που δεν έπαιξε πάρα πολύ μέσα στην σεζόν κι ας πρόσφερε, γίνονται ήρωες. Ήταν ένα από εκείνα τα Anfield European nights λοιπόν.

Και σαν “από μηχανής Θεός”, ο Divock Origi μας στέλνει στα ουράνια και στον τελικό του Champions League!

Τελικό σκορ 4-0 με μία Barcelona χαμένη να ψάχνεται και να μην καταλαβαίνει τι έχει μόλις συμβεί. Με έναν ολόκληρο σύλλογο συγκινημένο και ενωμένο να τραγουδάει το «You’ll never walk alone» σαν να μην υπάρχει αύριο. Πάθος, ένταση, συγκίνηση, μεγαλείο. Όσα είναι και όσα εκπροσωπεί αυτός ο σύλλογος έδωσαν το παρόν εκείνη την νύχτα. Η Liverpool ήταν δικαίως στον τελικό της Μαδρίτης.

Και πάλι στον τελικό, λοιπόν. Ποιος να μας το έλεγε μετά το βαρύ 3-0 στην Καταλονία και να τον πιστεύαμε; Κι όμως ήταν αλήθεια. Ένιωσα φέτος πως η αντίπαλός μας ήταν κάτι σαν την περσινή Liverpool. Άπειρη, ενθουσιώδης, ενωμένη, σύνολο που της τα έφεραν έτσι οι καταστάσεις, ώστε να βρίσκεται εκεί απέναντί μας. Εκτίμησα και σεβάστηκα πολύ την πορεία που έκανε η Tottenham για να βρεθεί σε αυτό το σημείο. Αλλά αυτή η Liverpool και ο Klopp κυρίως έδειξαν, ότι επιτέλους έχουν μάθει από τα λάθη και τα πάθη τους των τελευταίων χρόνων και έφεραν τον τελικό στα μέτρα τους, κι ας χρειάστηκε να κινδυνέψουν μερικές φορές, ιδιαίτερα προς το τέλος. Το γρήγορο γκολ που έψαχνε η Liverpool ήρθε από το πρώτο κιόλας λεπτό με το πέναλτι που κέρδισε ο Mane και εκτέλεσε ο Mo Salah. Από κει και πέρα είδαμε κακής ποιότητας ποδόσφαιρο και έναν μέτριο γενικά τελικό, αλλά είχε έρθει η στιγμή που οι «Κόκκινοι» έκαναν αυτά τα λίγα που έπρεπε για να πάρουν ένα παιχνίδι 90 λεπτών. Δεν ψάχτηκαν να παίξουν «heavy metal» ποδόσφαιρο ως συνήθως, αλλά πήγαν απλά για το αποτέλεσμα που χρειάζονταν. Εξάλλου η άμυνα ήταν και είναι τόσο ποιοτική που άντεχε μία τέτοια προσέγγιση.

Στο 87′ ο Origi (και πάλι σωτήριος) έκλεισε το παιχνίδι με ένα αριστερό σουτ στην απέναντι γωνία του Lloris στέλνοντας τους οπαδούς στα ουράνια. Φωνές, πανικός, ουρλιαχτά, κλάματα. Το 6ο Ευρωπαϊκό στην ιστορία μας ήταν γεγονός. Η εποχή «ξηρασίας» τελείωσε και η νέα εποχή ξεκινούσε. Είναι η νέα Liverpool. Είναι η Liverpool του Jurgen Klopp. Και, όπως είπε και ο ίδιος ο Γερμανός τεχνικός, κύριες και κύριοι, «This is just the beginning».

We’ve won it six times!

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ LIVERPOOL

Ο σύλλογος θα περάσει όλο το καλοκαίρι του 2019 με το προσωνύμιο «Πρωταθλητές Ευρώπης». Όμορφο ε; Αυτό σημαίνει πολλά. Όχι επειδή έχουν να το περηφανεύονται οι οπαδοί, αλλά επειδή πάρα πολλοί παίκτες θέλουν να βρίσκονται πια σε αυτήν την ομάδα και δεν χρειάζονται πειστήρια ή εξηγήσεις για να υπογράψουν. Το είπε και ο ίδιος ο Klopp άλλωστε πως: «Πλέον δεν χρειάζεται να εξηγώ σε κάθε παίκτη που θέλω τι είναι η Liverpool και τι σημαίνει η Liverpool, ξέρουν ήδη και θέλουν από μόνοι τους να έρθουν εδώ». Και αυτό είναι μία τεράστια νίκη για τον σύλλογο. Μία νίκη που θα φανεί τώρα το καλοκαίρι. Ο ερχομός των παικτών που θέλει ο προπονητής και το επιτελείο θα είναι πολύ ευκολότερος από πριν.

Και ακριβώς εκεί θα πατήσουν για να τελειοποιηθεί ένα ήδη εξαιρετικό ρόστερ. Όπως ανέφερα και πριν, το μόνο που χρειάζεται πλέον αυτή η ομάδα είναι βάθος στον πάγκο της. Παίκτες που θα τους εμπιστεύεται και για βασικούς, που θα είναι η «χρυσή» αλλαγή, που θα πιέσουν παίκτες της βασικής 11άδας για μία θέση σε αυτήν. Όσα λέμε τώρα βέβαια ίσως αποδειχθούν «λόγια του άερα», αφού στην πράξη θα φανεί, και πολύ σύντομα μάλιστα, τι ακριβώς θέλει ο “τρελός” που έχουμε στον πάγκο. Νομίζω χαίρει της πλήρης εμπιστοσύνη όλων μας και δικαίως.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ

Για τους λίγο νεότερους θεωρώ πως είναι μακράν η κορυφαία σεζόν στην οποία έχουμε απολαύσει την ομάδα μας. Όμορφο ποδόσφαιρο, ισορροπία σε άμυνα, κέντρο και επίθεση και, με μικρή εξαίρεση τα εγχώρια κύπελλα, πλήρως ανταγωνιστική στις μεγάλες διοργανώσεις. Η πολυπόθητη Premier League δεν ήρθε, αλλά η εξιλέωση στο Champions League για την περσινή πίκρα ήρθε με έναν περιπετειώδες και ονειρικό τρόπο. Μία πραγματικά, χωρίς υπερβολές, ιστορική σεζόν. «A season to remember, lads» που λένε και στο χωριό μου!

Υ.Γ: WE’VE WON IT SIX TIMES!